می‌خوام کامنتها رو جواب بدم ها،اما همش یه پیغام میاد که هی‌ میاد و میاد و میاد و هر چی‌ هم که یوزر پسورد میدم بازم میاد.واگر نه من به قولم پایبندم.به محض درست شدنه اوضاع هستم در خدمتتون

عکس بازی‌ تموم شد

هر چی‌ کامنت بی‌ جواب بود جواب دادم.

چند روز دیگه اینجا latarn fest هستش.من دقیقا نمیدونم مفهوم این جشن چی‌ می‌تونه باشه اما جویس مامانه جیدن برام توضیح داد که این جشن نماد اومدنه پاییز و بچه‌ها فانوس میگیرن دستشون و می‌رن دوره کلیسا راه می‌رن.به زبون خودمون بابا جان شگون داره.خلاصه مهد کودک ما رو برای این جشن دعوت کرده اما قبلش هم باید می‌رفتیم برای جوجه کوچولوها که دارن اولین جشن latarn رو به طوره رسمی‌ برگزار می‌کنن فانوس درست میکردیم.بچهای گروه‌های دیگه که سنشون بیشتره خودشون فانوسشون رو درست کردن اما گروه قرمز که دختری اما عضوشه بچه‌های ۱ تا ۲ ساله هستم و ۱ ثانیه یک جا بند نمیشن چه برسه به اینکه بشینن فانوس درست کنن.خیلی‌ دلم می‌خواست دوربین میبردم و از جلسهٔ دیروزمون عکس مینداختم.۱۵ نفر مامان و بابا به علاوهٔ پولت و الیزابت دور میز کوچولوها نشسته بودن.کلی‌ مداد شمعی‌ و آبرنگ و کاغذ رنگی‌ جلومون پخش و پلا بود و واقعاً صحنه دیدنی‌ بود.یه میز هم اون طرف بود که روش چیپس و پفک و کیک چیده بودن واسه پذیرایی‌ که دختری و دو نفر دیگه از بچه‌ها از پای اون میز تکون نخوردن مگه زمانی‌ که دیگه خوراکی روش باقی‌ نمونده بود.خیلی‌ خوش گذشت و تجربه جالبی‌ بود برام ولی‌ حالا منتظرم ببینم این جماعت پوشاک به پا که  مثل پنگوئن راه می‌رن و زبون آدم حالیشون نیست و هی‌ باید افسارشون رو بگیری که چپ و راست نرن چطوری میخوان فانوس بگیرن دستشون و ردیف راه برن و به پاییز خوش آمد بگن؟من البته واقعاً نمیدونم الان محیط مهد کودک‌ها تو ایران چطوره؟چون من آخرین باری که با مهد کودک سر و کار داشتم ۱۹ ساله پیش بوده که خودم میرفتم و محیطش گند بود و خیلی‌ دیکتاتوری بود حالا الان رو نمیدونم.ولی‌ واقعاً جای همچین چیزایی‌ که من اینجا میبینم خیلی‌ خیلی‌ تو مهد کودک‌های ما خالی‌.نه البته من اجازه قضاوت ندارم چون تجربه جدیدی ندارم شاید الان مهد‌ها خیلی‌ بهتر از تصور من باشن.

الان سه روز که دختری با عروسکش السی با هم می‌رن مهدکودک و الیزابت دیروز میگفت خیلی‌ روی دختری تاثیر خوبی‌ داشته.میگفت موقع دست شستن هم السی ( همون عروسک مذکور) رو با خودش  میبره.دختری الان دقیقا ۲ ماه که میره مهد کاملا حس می‌کنم که الان دیگه زبان آلمانی‌ رو بیشتر میفهمه یا حداقل دیگه اونطوری عصبیش نمی‌کنه.حتی چند تا کلمه  به آلمانی‌ یاد گرفته که این واقعاً خوشحالم میکنه.نمی‌خوام خودم رو گول بزنم و بگم من بچم رو طوری بار میارم که فرهنگ و زبانه خودش رو بشناسه.حقیقت اینه که دختر من سالها بعد به جشن latarn بیشتر از شبه یلدا احساس خواهد داشت و درخت کریسمس براش خوشایند تر خواهد بود تا سفره هفت سین همین حالاش هم وقتی‌ من بهش میگم ...خداحافظی کن دستش رو مثل اتریشیها خم می‌کنه به جای اینکه مثل ما تکون بده و میگه بابای...چاو.به هر حالا این سرنوشته آدم هست وقتی‌ کشورش رو ترک میکنه بچش اونجوری بزرگ می‌شه که یا می‌خوای یا نمی‌خوای...ولی‌ در هر صورت ایرانی‌ نمیشه دیگه.ناراحت نیستم.خوشحال هم هستم تصور داشتن یه دختر جسور و آزاد و مستقل قند تو دلم آب میکنه هر چند که بهای داشتنش به فراموشی سپردن بخشی یا تمامی‌ ارزشهایی باشه که من باهاش بزرگ شدم.

مامانم داره میاد پیشم.انقدر میمونه تا همسری بیاد و متعلقاتش رو تحویل بگیره...حالا اینکه گفتم داره میاد خودش مال ۱ تا ۲ ماه دیگست ولی‌ به هر حال...یه وقت هم اگه تو این فاصله ویزای همسر جانم بیاد مامان جانم دیگه نمیاد.همین

تینا جان و پری جون موفقیتتون رو تبریک میگم اساسی فقط خدا به من رحم کنه که حالا شما ۲ تا یه مدال افتخار هم به سینتون میزنید و می‌افتید به جون کامنت دونی من...البته نه دیگه شما الان اسم و رسم به هم زدید و دیگه افتخار نمیدید...به هر حال...بفرمائید شیرینی برنده شدنتون...

دوباره قاطی‌ کردم.از هرچی‌ اتریش و وین هست حالم به هم میخوره.زندگیم چی‌ شده؟تمام شب چهار چنگولی کپه مرگم رو می‌گذارم و تا صبح جم نمیخورم تا این تخت وامانده جیر جیر نکنه بچه از خواب بیدار بشه.ساکنه قبلی‌ اینجا هم که معلوم نیست رو این تخت چه غلطی میکرده که تخت کلا به رحمته خدا رفته و تا مگس روش میشینه میگه جیررررررررررررررررررررررررررررررررررررر.صبح پا میشم و صبحونه دختری رو میدم و خونه رو مرتب می‌کنم مسواک میزنم تو این فاصله ۲ دقیقه‌ای دختری مجددا خونه رو ریخته به هم دوباره جمع می‌کنم.لباس میپوشم از اتاق میام بیرون اه از نهادم بلند می‌شه بازم خونه ریخته پاشیده هست.باز جمع می‌کنم لباسهای دختری رو تنش می‌کنم ساعت ۸:۳۰ از خونه می‌زنیم بیرون.هوای صبح اینجا سرده اصلا هوا اینجا کلا سرده.دختری هم که سرتق عین بچگی‌ خودم چه دهنی از من سرویس کنه بزرگ که بشه.هر کاریش می‌کنم کلاه سرش نمیگذره که سرش نچاد.هر چند که از بعد از  برفی که اینجا بارید هر روز مریض بوده.قدم زنان در حالی‌ که دارم کالسکه رو هل میدم میرم تو ایستگاه اتوبوس 26A.اتوبوس میاد سوار میشیم درست ۳ تا ایستگاه بعد جلوی DONAU ZENTRUM پیاده میشم و میرم سمت مهد کودک دخترم.توی رختکن لباس هاش رو عوض می‌کنم و عروسکش السی رو میدم بغلش و میریم سمت اتاقش.الیزابت یا پولت میان تحویلش بگیرن.گریه میکنه نمیخواد بره.زار میزنه.اول صبح حالم رو میگیره.بالاخره میگیرنش.خداحافظی می‌کنم و میرم.به دره خروجی‌ نرسیده صدای گریه قطع شده.حتما نشسته داره بازی‌ میکنه.می‌خوام برگردم ببینمش اما نمی‌شه ریسک کرد ممکنه بازم منو ببین و اون وقت ساکت کردنش مصیبته.

میرم تو ایستگاه U BAHN یه روزنامه HEUTE برمیدارم و منتظر میشم تا مترو بیاد.میاد.درش باز می‌شه.عادت کردم.اولها اینجا سوار مترو که میشدم فکر می‌کردم الان دارم آپولو هوا می‌کنم.اگه جا خالی‌ باشه می‌شینم کنار پنجرهٔ اون سمتی‌ که وقتی‌ از ALTE DONAU میگذریم منظره رودخونه رو با قوهای روش ببینم.مترو میره و من روزنامه می‌خونم.تیتر‌ها رو نگاه می‌کنم و مثل ایران دنبال حوادث می‌گردم.ایستگاه SCHWEDEN PLATZ قطار رو عوض می‌کنم و U4 رو میگیرم و میرم VORSTUDIUM.برنامه همیشه اینه.میرسم به ایستگاه.پیاده میشم.راه می‌افتم.از جلوی اون فروشگاه هندی رد میشم بعدش یه کباب ترکی فروشی که بزرگ رو شیشه  نوشته حلال.میرسم به ساختمون مدرسه.جلوش یه فروشگاه ZIEL PUNKT هست.میرم تو فروشگاه.بویه گند میده.بویه نون و میوه با مواد شوینده قاطی‌ شده.یه آب میوه میگیرم به اندازه بشکه که تا عصر که کلاس دارم کوفت کنم.میرم صندوق حساب کنم.لجم میگیره.جمعیت مثل قطار صف کشیده فقط یه صندوق کار میکنه.

از پلها میرم بالا دره کلاس رو باز می‌کنم دوست ایرانیم نیومده.کتاب هام رو پرت می‌کنم رو میز و دره بطری رو باز می‌کنم یه نفس نصف شیشه رو مینوشم.هنوز به دخترم فکر می‌کنم.تو ذهنم خودم رو قانع می‌کنم که کلاس آخر رو نمونم و برم دنبال دخترم.کم کم بچه‌ها میان.همه ملیتی بینمون هست.مغول،ترک،ایتالیایی‌،عرب و ...استاد میاد.خاک بر سره کلاسهای ایران...اینجا واقعاً لذت میبرم از درس خوندن.حالا نه از خوندنش اما کلاس هیجان داره و خسته نمیشی‌...۲تا کلاس آخر رو میپیچونم و میرم سمت مهد کودک.همون مسیر رو برمیگردم.وارد مهد میشم به اتاق گروه دختری که میرسم لایه در رو باز می‌کنم دختری انگار منتظره تا صدای در میاد نگاه میکنه منو می‌بینه شروع می‌کنه به زار زار گریه کردن.می‌خواد وجدان منو خط خطی‌ کنه.مربیش میاد توضیح میده...صبحانه نخورده...ناهار فقط سوپ خورده...نخوابیده...با کمی‌ تغییر، برنامه همیشه همینه...سوار 26A میشم و میرم سمت خونه.جلوی فروشگاه HOFER پیاده میشم.هر روز گذاره من به اینجا میافته.یا تن ماهی‌ میگیرم.یا کالباس.یا نون.یا ذرت.هر روز برنامه همینه...به خونه که میرسیم دختری سریع میره رو تخت میخوابه یعنی‌ شیر می‌خوام...شیر می‌خوره و میخوابه.ساعت ۴ یا ۵ عصر.یه ضرب میخوابه.ظهر نخوابیده و خسته هست میخوابه تا ۴ صبح.تا خوابش تکمیل بشه بعدش بیدار می‌شه.دیگه نمیخوابه.منم باید خواب آلود و منگ باهاش بیدار بشم.هر روز برنامه همینه...بهش صبحانه میدم و جمع جور می‌کنم...تا همسری بیاد همین بساطه.عملا من و دختری زمانی‌ با هم نداریم...اگه شوهرم بود لااقل ظهر از مهد می‌‌اوردش اون وقت عصر که من میومدم...آخ چقدر دلم خانواده می‌خواد...

میدونی‌ چی‌ دردناکه؟مرگ فرزند آدم چیزیه که تا آخر عمر میسوزونتت.داغش هرگز  کم نمیشه اما اونی که دیوونه میکنه منو به عنوانه یه مادر.تصور درد کشیدن فرزندم قبل از مرگشه.تصور زجر کشیدنشه که آتیشم میزنه.

عجیبه...امیر جوادی فر ۱ سال از من کوچکتر بوده پس نمیتونه حتی جای فرزند من باشه اما مادر که میشی‌...میشی‌ مادر همه فرزندان خاکت حتی اگه اون فرزند مرد جوونی‌ باشه مثل امیر...دلاور مرد سرزمینم...پسرم...

خوب  الوعده وفا.قول داده بودم راجع به اینکه چطوری از ایران اومدم بیرون بنویسم.یعنی‌ چند نفری خصوصی پرسیده بودن چطوری می‌شه از ایران اومد بیرون؟من نمیدونم چی‌ باید بگم.من فقط می‌تونم بگم خودم چطوری اومدم بیرون.امیدوارم به دردتون بخوره.

اونایی‌ که وبلاگ من رو درست خونده باشن حتما می‌دونن که من با ویزای دانشجویی اومدم اینجا.برای گرفتن همچین ویزایی باید اول از یه دانشگاه توی اتریش (من فقط راجع به کشوری میدونم که الان توش هستم) پذیرش بگیری.یعنی‌ این دانشگاه باید رسما اعلام کنه که به شما یه جا میده برای مثلا ترم آینده...مدارکی که شما لازم دارید برای دریافت پذیرش گواهی دیپلم و پیش دانشگاهی و ریزه نمره‌های سه سال دبیرستان و ۱ سال پیش دانشگاهی هست.و مهمترین مدرک گواهی اشتغال به تحصیل برای دانشگاه.یعنی‌ یه برگ که گواهی کنه که شما توی ایران دانشجو هستید.من شخصاً برای جور کردنه این مدرک کنکور سراسری شرکت کردم اما مال دانشگاه آزاد هم قبول هست و حتی من اینجا بچه‌هایی‌ رو دیدم که گواهیشون مال علمی‌ کاربردی یا پیام نور بوده.اونا هم قبوله فقط یه گواهی که نوشته باشه شما دانشجو هستید همین...مدارک باید به زبان آلمانی‌ ترجمه بشه و توسط قوه قضاییه و وزارت امور خارجه تایید بشه که این کار‌ها رو خود دارالترجمه میکنه.بعدش باید مدارک ترجمه شده رو ببرید سفارت اتریش تا براتون تایید بکنن.ازتون نزدیک ۱۰۰ هزار تومن میگیرن(بستگی به قیمت یورو داره) و ۱ هفته بعد مدارکتون آماده هست.والا من مدارک رو فرستادم برای خالم و اون برای من برد دانشگاه برای همین من نمیدونم چطوری می‌شه بدون اینکه آشنا داشته باشی‌ اقدام کنی‌ چون من شخصاً یه ناقصی‌ تو مدارکم بود که اگه اینجا آشنا نداشتم که دنبالش بره همه چی‌ هیچ و پوچ میشد اما خوب اینم بگم هستن اینجا کسانی‌ که کسی‌ رو نداشتن اما تقاضا دادن و قبول هم شده منتها من نمیدونم چطوریه.بعد از اینکه مدارک بررسی‌ شد و شما پذیرش گرفتید باید یک سری مدارک رو آماده کنید و به همراه پذیرش که براتون فرستاده می‌شه ببرید سفارت اتریش در ایران.مدارک هم بسته به مجرد بودن و یا متاهل بودن یه کوچولو متفاوته اما چیز مهمی‌ نیست...شناسنامه و کارت پایان خدمت و سند ازدواج و...که باید ترجمه بشه و ترجمش باید داده بشه به سفارت.مجرد بودن یا متاهل بودن هیچ کدوم نه حسن و نه عیب.شما باید به ازای هر نفری که تقاضای ویزا داره میده یه حسابه بانکی‌ باز کنید که توش معادله ۸۰۰۰ یورو پول باشه.مثلا من و دخترم با هم ۱۶۰۰۰ تا گذاشتیم.حساب یا می‌تونه تو بانک اتریش باز بشه که خالم برای من و به اسم من اینجا حساب باز کرد و یا میتونید توی ایران یه حساب ارزی تو بانک پارسیان یا هر بانک دیگه‌ای باز کنید بعد باید از بانک یه تایدیه بگیرید که خود بانک یه برگ رسمی‌ به زبان انگلیسی بهتون میده.والا تا اینجا موضوع قابل حله و جور کردن این مدارک سخت نیست اما سفارت از شما یه گواهی محل سکونت می‌خواد که من اینو دیگه واقعاً نمیدونم اگه آشنا نداشته باشید چطوری میخواید جور کنید.برای من خالم گواهی نوشت که من و دخترم پیش اون زندگی‌ خواهیم کرد.اینطوری هم نیست که هر کسی‌ بتونه گواهی سکونت بده.اینجا چک می‌کنن که به ازای هر ۱ نفر ۱۰ متر باید فضا باشه یعنی‌ یه خانواده ۴ نفری توی خونه ۵۰ متری نمی‌تونن واسه یکی‌ دیگه گواهی سکونت بدن...به هر حال همه این مدارک که جور شد تحویل سفارت میدید و ۳ ماه طول میکشه تا ویزاتون حاضر بشه.اگه همه مدارکتون کامل باشه ممکن نیست بهتون ویزا ندن.

مینو جان سوال شما رو من درست نمی‌فهمم.اگه درست فهمیده باشم شما منظورتون اینه که آیا دولت ایران میذاره زن و شوهر با هم از ایران خارج بشن یا نه؟درسته؟؟؟؟؟؟بله عزیزم اصلا به دولت ایران ربطی‌ نداره که شما چطوری میخواید برید بیرون.مجردی یا خانوادگی.اون کشور میزبان هست که باید دید قبول میکنه یا نه؟مثلا در مورد من سفارت به من گفت من نمیتونم هم زمان برای شوهرم هم تقاضا بدم چون شانس خودمم میاد پایین باید اول خودم میامدم و یه سری مدارک حاضر می‌کردم بعد همسرم درخواست میداد.

عسل جان من هر چی‌ میدونستم گفتم امیدوارم جوابت رو داده باشم.

امروز یه کیلیپ خیلی‌ دردناک توی فیس بوک دیدم در مورده شهید امیر جوادی فر.قلبم پاره پاره شد و گریه‌ام گرفت.جیگرم سوخت وقتی‌ پدرش خم می‌شه و عکسش‌ رو میبوسه

نه خارم نه خاشاک...منم مرد بی‌ باک...تنم پاره پاره شد از ضربه‌های مرد سفاک...من آروم نگیرم...اگر هم بمیرم...من ایستاده‌ام تا رای خود را پس بگیرم

خدا رحمتش کنه.

دخترم من تو رو از آتیش کشیدم بیرون که بالیدنت رو ببینم.تو خاکی که وطنه من نیست اما میدونم وطن تو میشه.

خونه ما در وین: