یکی‌ به من بگه این بچه خارجی‌‌ها چطوری این همه مدت میشینن توی کالسکشون و صداشون در نمیاد؟پس چرا دختری من هی‌ گریه می‌کنه که منو بذار بیرون راه برم؟به جز اینکه دختری هنوز نفهمیده باید توی کالسکش بشینه همه چیز عالیه.خیلی‌ بهم خوش میگذره و همهٔ فامیلم اینجا نهایت سعیشون رو می‌کنن که به من و دختری سخت نگذره.دختری خالم رو گذاشته جای مامانم و حسابی‌ باهاش دوست شده.خیلی‌ بهم خوش میگذره و از اون دردهای عصبی اول هفته و دلتنگی‌ خبری نیست.هر روز با دختری میریم گردش و گاهی خریدی هم می‌کنیم و برمیگردیم.انقدر اینجا هوا متغیره و چپ و راست از آسمون سیل میباره امروز با یلدا دختر خالم که ۱۲ سالشه رفتیم و از C&A برای دختری یه بارونی‌ خریدیم قیمتش ۳۰ یورو بود که حراج خورده بود شده بود ۱۳تا.تا حدی هم شهر رو یاد گرفتم.کابل دوربینم رو ایران جا گذاشته بودم که دیروز رفتم SATURN و یه کابل خریدم و جالبیش این بود که خودم به یارو توضیح دادم چی‌ می‌خوام.آلمانی‌ بلدم حالا نه درست ها...اما خوب آدم ذوق می‌کنه وقتی‌ از زبانش استفاده می‌کنه بعدش هم با اون یکی‌ خالم که اومده دیدن پسرش رفتیم دنر کباب خریدیم.خیلی‌ داره بهم خوش میگذره.باد می‌پیچه لابلای موهام و من خوشم میاد.آفتاب میتابه روی پوستم و من غرق لذت میشم.جالب اینه که وقتی‌ دختری رو میبرم کنار دانوب کالسکه سواری مردم که رد میشن همه سلام میدن نه فقط به من ها...اینجا مردم اگه توی یه همچین جایی‌ به هم برسن مثلا موقع پیاده روی و یا گردش به هم سلام و لبخند تحویل میدن.منم عین بز نگاه می‌کنم اما کم کم باید منم یاد بگیرم لبخند و سلام تحویل بدم.

فعلا...

خدا میدونه کی دوباره بیام و بنویسم اما میام...

ساعت ۱۱:۳۰پروزام میپره.دعا نمیخوام اما بیادم باشید

من دلم میخواد نق بزنم...هوار بکشم...بزنم یه چیزی رو جر بدم...ای خدا این شنبه رو زودتر برسون.خسته شدم.خناق گرفتم.حوصلم سر رفته.

زنه میگه مرگ بر دیکتاتور...مرده از خونه روبرویی داد میزنه مرگ بر منافق.آخ جون الان دعوا بالا میگیره برم یه کم ناخن بسابم.

شاخ غول را شکانیده و کامنت جواب دادیم.ای عجب...پریا برو بخون حالش رو ببر.ببین چه زرنگ شدم.

مامان تربچه ها خیلی خیلی ممنونم.واقعا لطفت دلم رو شاد کرد.سعی میکنم باهات تماس بگیرم.بسکه تو ماهی.

امشب شب تولدمه.فردا صبح خورشید که طلوع کنه بیست و پنج ساله میشم.بزرگ شدن مزش تلخه.امسال اولین سالیه که تولدم انقدر سوت و کور و بدونه کیکه!همسرم ماموریته.پدرم بیمارستان بستریه.مادرم خسته هست و برادرم ساکت.حتی محضه نمونه خانواده شوهرم هم تهران نیستن و همشون رفتن مسافرت.منم و خودم و دخترم که هنوز نمیدونه تولد چیه؟صبح یه عکس از نوزادیم نشون دخترم دادم و گفتم مامانی ببین نی نی!سریع عکسه نی نی رو با گوشیه تلفن شبیه سازی کرد و عکس رو لوله کرد و گذاشت در گوشش و گفت الو...خندم گرفت.اینم خودش یه هدیه بود.فردا آخرین جلسه کلاس رانندگیم بود.کنسلش کردم.گذاشتمش برای دوشنبه.سه شنبه هم امتحان میدم یا قبول میشم یا نه!دیروز برام روز پرکاری بود.شش تا کیسه بزرگ لباس و عروسک و خرت و پرت دادم خیریه و ۵تا کیسه زباله بزرگ هم آشغال گذاشتم دمه در.طفلک مامانم از صبح و خالم و دخترش از ساعت ۴ اومدن کمکم.یه سری از وسایلم رو هم کادو دادم به دختر خالم و خالم.مثله کریستالهای توی بوفم.مثله اون قوری و فنجونای مربعی شکل که عاشقشون بودم.دیگه مهم نیست.دل کندم.دیگه اینجا خونم نیست.انگار اقامتگاه موقته!ساعت نه بود که همشون رفتن و دختری که کل روز توی دست و پا لولیده بود و تن به خواب نداده بود بیهوش شد و من بازم دو ساعتی کار کردم و بعد سرم گیج رفت و دیدم بهتره منم برم بخوابم تا نمردم.باورم نمیشد توی این سه سالی که ما اینجا بودیم چقدر وسیله و خرت و پرت توی این خونه ۵۷ متری چپونده بودیم.همه هم آشغال.از اون چیزایی که نه دلت میاد دور بندازی و نه استفاده میشه.ترتیبه همشون رو دادم.قابل استفاده ها رو بخشیدم و باقی رو به باکس زباله سره کوچه فرستادم. بدون ذره ای حسرت و دلسوختگی اولین لباس خواب بعد از ازدواجم رو که پاره شده بود راهی کیسه سبز زباله کردم.کشوها همه خالین.کمد دیواری اتاق داره نفس میشکه تا ماه آینده که باز آدمهای تازه ای بیان و پرش کنن.مردم کم کم میان و خریده هاشون رو میبرن.اون کسی که توی پست قبل گفتم تخت و کمد دختری رو خرید خل و دیوونه از آب در اومده بود حالا منم حال ندارم تعریف کنم چه ها شد...تخت و کمد رو فروختم به دوست پیرایه یکی از دوستای خوبم.روی تخت و کمد یه عروسک و وان و اردک حمام دختری و دو دست لباس هم بهش دادم.از دختره خوشم اومد.خونگرم بود.برای منم خوب بود حداقل میدونم بازم از این وسیله ها استفاده میشه.بیعانه اون خریداره اولی هم هنوز دستمه و خدا میدونه اون بالاخره تصمیم گرفت بیاد پول رو ببره یا تخت رو...واقعا حال ندارم تعریف کنم بسکه مزخرفه!صبح دوست پیرایه با مادرش و دخترخالش اومدن و تخت رو پسندیدن و به اینا هم ۵۰ تومن تخفیف دادم با اون چیزایی که گفتم و اونا هم رفتن تا دو سه ساعت بعد با وانت بیان که اومدن و بردنشون.عجیبه ها مایکروفر که میرفت اشک منم هی می اومد اون وقت تخت و کمده که میرفت من خوشحال بودم.دلم راضی بود.نه از پولش...از اینکه دسته کسی افتاد که به دلم نشسته بود.تخت و کمد که رفت اتاق برام غریبه بود.بزرگی و بازشدگیه جاش توی ذوقم میزد.ولی بالاخره که باید کند و رفت.وقته کندن و رفتنه منم خیلی خیلی نزدیکه!یک ساعت بعد از اونم اومدن دنباله بوفه.یادم رفته بود قبل از رفتنه همسری بهش بگم لوسترها رو باز کنه.خوده مرده مجبور شد بازشون کنه.فکر کن لوستر خونت رو باز کنن ببرن.عروس و داماد بودن و اول زندگی حال کرده بودن پس انداز کنن و کارگر نیاورده بودن.خوده داماد اومده بود با برادرش و عروس خانوم.یه کریستال هم که توش یه عروس و داماد بودن و خاله همسری به ما هدیه داده بود کادو دادم بهشون.اینا بوفه رو برداشتن و قلبه من لرزید دو زار مطمئن نبودم که سالم به پایین برسه چه برسه به خونشون.حتی وقتی از در بردنش بیرون و پاشون رو گذاشتن روی پله اول چنان زپرشکه هر دوتاشون در اومد و پای داماد زیره سنگینی بوفه خم شد که من به عروس گفتم خانوم من در رو میبندم که نبینم.تا مدتی هم منتظر بودم ببینم صدای خرد شدن شیشه میاد یا نه.خدا کنه سالم برده باشنش ولی بعیده همون اولش کوبیدنش یه لبه نرده راهرو.خدا کنه رنگش نرفته باشه.شبه قبلش قبل از خواب رفتم و دستم رو کشیدم روی بدنش و جای دستهای دختری رو از روی شیشه اش پاک کردم و ازش خداحافظی کردم.بهش گفتم بابت این مدت ازش ممنونم.بابت زیبایی و جلوه ای که به خونم داده بود.بابت شکوه و ابهتش که اولین بار پشت ویترین منو گرفت.بابت همه چیز.حتما الان نور چشم کسه دیگه ای شده خدا کنه همیشه براشون عزیز بمونه.خونه داره خالی میشه.فقط لباسای همسری مونده که شسته و بسته شده توی ساک گذاشتم تا ببریم خونه مادرشوهرم و دو تا کارتون که مقداری ظرفه که قراره مامانه رونیکا ببره برای جهیزیه یه عروس.دیروز کف خونه جای سوزن انداختن نبود و حالا کم کم داره خالی میشه.کابینتها.کشوها و خلاصه هر چیزی که تا ۲روز پیش پر بود حالا خالیه مثله دله من.هفته دیگه این موقع دوازده ساعت به پروازه من مونده.دکتر برای دختری شربت خواب آور داده برای مدت پرواز که نمیدونم بهش بدم و یا ندم و تمامه مدت پرواز دق بکنم که الان بقیه مسافرها چی میگن؟ظاهرا پرواز هم حسابی شلوغه چون خوده منکه به زور توش جا شدم وای به بقیه!

همین دیگه.اینم شب تولد من.سوت و کور...

دلم هیچی نمیخواد جز اینکه تا قبل از رفتنم بابام از بیمارستان بیاد بیرون و مشکلش بدون نیاز به عمل حل بشه.همین.ببین دمه آخری چی شد...چقدر روی بابا برای کارهام حساب کرده بودم...همش نقش بر آب شد.نکنه برم و بابام نیاد فرودگاه...

به کمک دوست بسیار خوبم مامانه رونیکا که هم توی دنیای مجازی دوسته خوبیه و هم توی دنیای واقعی بلیطم برای شنبه سیزدهم اوکی شد.اینکه الان چه حسی دارم توضیحش بسیار بسیار بسیار سخته.یه چیزی بینه استرس و دلشوره و شادی و امید و غم و تنهایی به جونم چنگ میزنه.این وسط وجود کسایی مثله مامانم که هی میگن این همه عجله لازم نیست و بذار همون ۲۴ مرداد برو مزید بر علته که احساس خناق زدگی داشته باشم!!!!!من از بچگی رضایت مادرم برام خیلی مهم بود اینه که این اعلام نارضایتیش و غرغرش از زود رفتنه من خفم میکنه.حسه منو شاید کمتر کسی بفهمه.حسه زندانی رو دارم که میدونه قراره اعدام بشه مثلا ۵ ماه دیگه همین انتظار براش زجر آور تره تا مرگ.حالا شاید این مثال خوبی نبود اما من همین حال رو دارم.اگه قراره برم دیگه باید بکنم و برم این انتظار بدتره!!!هر روز به این فکر میکنم که باید زنگ بزنم مردم بیان وسیلهاشون رو ببرن.هر روز از غصه دوری از همسرم اشک میریزم.هر روز از فکر جدا کردنه دخترم از باباش دیوونه میشم.این چه کاریه؟یه باره میرم و خلاص!!!!خالم برام یه خونه پیدا کرده البته به هر حال ۱ ماهی اولش میرم خونه اونا.۶۰ متره.دو تا اتاق داره و ۱۲۰۰ یور پیش میگیره و ماهی ۳۵۰ تا اجاره.برای اولش که باید از جیب بخورم زیاده اما خنده داریش اینه که بازم از اجاره اینجا ارزون تره.دیگه چی بگم؟الان قلبم تا زیره گلوم اومده بالا و دارم خفه میشم.راستش ته دلم آرزو میکنم از خواب بیدار بشم و ببینم اینا همش خواب بوده و من قرار نیست جایی برم.الان زنگ زدم به همسرم بهش گفتم رفتنی شدم.صداش یه لحظه گرفت ولی بعد زود به خودش مسلط شد و شروع کرد کارایی که باید انجام بشه رو ردیف کرد.تخت و کمد دختری هم دیروز فروخته شد.خریداره بعد از اینکه ۵۰ تومن تخفیف گرفته اشانتیون هم میخواد اگه به خدا نیتم رد کردنه تخته نبود در خونه رو باز میکردم و یه تیپا بهش میزدم و ردش میکردم بیرون.چند تا تیکه از وسیلهای دخترم روی تختش بود چشمه خانم رو گرفته بود هم میخواستشون هم نمی خواست پول بده.میگفت میخوام بفرستم شهرستان باید پوله وانت بدم.لجم گرفته بود که مگه تقصیره منه؟تازه شب زنگ زده که اون آویز بالای تخت رو بهم هدیه بده تخت بدونه اون جلوه نداره.هیچی نگفتم اما دارم براش...جمعشون میکنم و میگم فروختم.والا مردم رند شدن!!!!!!!!!!(یک عسل زهره مار گرفته تلخ)دیگه حال ندارم بنویسم.

در جواب دوستان...بله من اونجا هم وبلاگ مینویسم.همین جا رو هم مینویسم فقط نمیدونم چقدر طول میکشه تا به کامپیوتر دسترسی پیدا کنم چون به کامپیوتره خالم اینا نمیخوام دست بزنم و قراره برای خودم لپ تاب بگیرم.همین دیگه.فعلا...